Gabi ni Mr. Snatcher II, THIS TIME, THE VICTIM IS ME!

2 HOURS AKONG TUKATULALA SA OVERPASS NG SUCAT. DI KO MATANGGAP ANG MASAKLAP NA KARANASANG NANGYARI SA AKIN. NANGHINA AKO NG MAKITA KONG LASLAS NA ANG BULSA NG MAONG PANTS AT MAPHISTO STRAP BAG KO. KANINANG MADALING ARAW LANG NANGYARI ITO. KINAPA KO AGAD KUNG NAWALA ANG MGA VALUABLE THINGS KO, AYUN, WALA NA NGA.

PAGKA-GALING KO SA ISANG SIDELINE, PUMUNTA AGAD AKO SA KAINAN MALAPIT SA DATI KONG WORK SA MAKATI. HAPON PALANG PALA, NAG IINVITE NA ITONG FORMER OFFICEMATE KONG SI JHUN NA MAG GET TOGETHER NAMAN KAMI WITH OTHER FORMER OFFICEMATES RIN NAMIN. SA KAGUSTUHAN KO RING MAKAPAG RELAX, NAG-PAALAM AGAD AKO KAY MINA NA AGAD PUMAYAG. KONTING INUMAN.

NAGPAHULI AKONG SANDALI NUNG NAGKAYAYAAN NANG UMUWI. NAGPAHINGA AKO ULI NG KONTI BAGO UMUWI NA RIN. ORDINARY BUS ANG NASAKYAN KO NA DI KO KADALASANG GINAGAWA. WALA NG IBANG CHOICE KUNDI YUN NALANG. PUMUWESTO AKO SA BANDANG GITNA NG BUS, SA GILID NA UPUAN AT SINIGURADO KONG SECURE ANG MGA PERSONAL AND VALUABLE BELONGINGS KO. I EVEN HUG MY BAG TIGHTLY. WALA AKONG KATABI SA UPUAN. PINAALALAHANAN KO PA ANG CONDUCTOR NG BUS NA KUNG SAKALING MAKATULOG NGA AKO, GISINGIN AKO PAG HINTO NG BUS SA BICUTAN. NAGHALO ANG PAGOD AT KONTING EPEKTO NG BEER, DAHILAN NA AKO'Y NAKA-TULOG.

"SUCAT NA, SUCAT NA, YUNG MGA TULOG, GISING NA!" DITO, NAGISING NA AKO. NUNG MAULUNIGAN KONG SUCAT NA NGA ANG LUGAR, NAGMAMADALI AKONG BUMABA. HABANG NAGLALAKAD, NAPANSIN KONG GUMAANG ANG STRAP BAG KO. KINAPA KO AGAD ANG BAG KO, AT AYUN NA NGA, MADAMING LASLAS. PATI MAONG PANTS KO, MAY LASLAS DIN TO FIND OUT NA NAKUHA ANG PHP 7,000.00 HARD EARNED MONEY KO FROM MY SIDELINE. ITO PA, BINUKLAT KO RIN AGAD ANG BAG KO, SAD TO SAY, NATANGAY DIN ANG SONY ERICSSON P990I KO. PATI ID KO NA MAY 1GB FLASH DRIVE, TANGAY DIN. LAHAT NG DATA KO, NANDUN.




PUTANG-INA TALAGA! DI KO TALAGA MATANGGAP ANG NANGYARI. NANDUN ANG MGA SCHEDULES KO, ANG MGA CLIENTS AND CONTACTS KO. DI PINATAWAD NG BUWAYANG MAGNANAKAW. SANA, MAINTINDIHAN NILANG ANG IPAPAKAIN NILA SA PAMILYA NILA AY YUNG GALING SA NAKAW. BULLSHIT! MGA BITCH SILA.

Tardiness

Always late ako the past 2 months. Lagi nalang 7am ako nagigising. Wala nang epekto ang alarm clock sa akin. Nakakaasar pero I need to adjust. Sarap kasing matulog pero anong magagawa ko? Ako'y isang empleyadong kailangang pumasok sa oras na itinakda ng opisina...hay!

Nakikita kong dahilan bakit ako late magising.

1. Late na rin matulog (Inaabangan ko kasi lagi ang Jumong eh...hehehe)
2. Late umuwi galing sa work (Madalas, need kong mag extend kasi dun lang ako nakaka trabaho ng husay, pag konti ang nangiistorbo, hay IT nga)
3. Stress sa whole day of work.
4. Ayaw talaga namin matulog ng maaga dahil.... hahaha!

Ah basta, dapat, maayos ko na ang sleeping and waking habit ko. Hay!

What the heck of that KEY

Kakainis talaga! Di man lang sila nagbigay ng info regarding sa pagbabago ng schedule ng badminton tournament sa FTI. Ni isa sa mga players namin, di nakapag laro then malalaman mo pang counted default pala. Pano ba naman, di man lang kami na inform ahead na binago na pala ang schedule. As usual reaction, nag PROTESTA kami. Hope na may action after.

Ang di namin makakalimutan sa araw na yon, yung pagkawala ng car key ng isang boss namin. Wah! Malas kaya ako? First time ko pa naman sumabay pauwi sa car nya, nawala pa ang susi.

Hinanap na namin sa mga lugar napuntahan nya, pinaglagyan nya ng gamit, ladies dressing room, ginalugad namin ang buong sasakyan nya, ilalim nito pati mga gamit yet wala parin.

Hmm, "BAWAL ANG PORK, ANG BEANS" May memory gap na, or na MISPLACE lang ang susi.

Sa di inaasahang pagkakataon, malapit na kaming mawalan ng pag-asa, nagpakita rin sa wakas. Sa di akalaing mangyayari, napunta sa isang plastic na may mga damit...

Hmm, kailangan na siguro ng ENERVON prime! Hehehe....Peace out!

Sakabuuan, sarap maghanap....hehehehe!

Kasalanan ko sa Taong Grasa

Di ko na naituloy ubusin ang pagkain ko. Nakaka-depress talaga.....

Dahil sa kawalan ng oras na maghanda ng makakain, niyaya ko si Mina at kapatid nitong si Eric na kumain na lamang sa isang karinderya sa Palengke malapit sa amin. Madalas na kaming kumakain dito lalo't gabing gabi na kami nakakarating sa aming lugar.

Naihanda na sa amin ang aming order, tapsilog at porksilog. Habang kumakain, naikwento ko kay Mina kung kaano ako ka lungkot. Talo kasi kami ng 3 sunod sa Badminton Game, kakalungkot talaga. Hanggang pagkain, dala ko pa.

Habang kumakain, may napansin akong pumwesto sa likod namin, hindi ko na nilingon sa pagaakalang isang customer lang na oorder din ng pagkain. Pero, sa likod ni Mina, biglang bumulalas, "Akin na to....." sabay hablot sa pinggang kinakainan ni Mina.

Hinablot ko rin ang pinggan, sa lakas ng paghablot ko, di na nya nakuhang hablutin pa ulit. Balak ko pa sanang bigwasan dahil sa pagaakala ko, ipapalo sa ulo ni Mina ang plato. Saka ko napagtantong TAONG GRASA pala iyon, ang nais lang ay makakain. Lumayo sya unti unti habang sumasambit... "Kakain...kakain.." hanggang sa lumayo.

Sa pagkakataong iyon, lalo akong nanlumo. Hindi ko alam kung magagalit ako sa may-ari ng karinderya, magagalit ako sa sarili sa ginawa ko, or sobrang awa ko rin sa sarili ko sa pagkakataong makatulong sa nangangailangan. Tuluyan na akong nawalan ng gana. Pilit kong nililingon ang Taong Grasa pero di ko na matanaw. Parang binuhusan ako ng malamig na tubig, nagkubli ang liwanag.

Natural daw ang nararamdaman ko, wika ni Mina. Umabot sa puntong galit na galit ako tapos biglang naghina, sa kadahilanang gaya ng naranasan ko. Pinakalma na lamang nya ako.

Umasa pa akong sana'y bumalik ang Taong Grasa, sa pagkakataon sanang iyon, pakakainin ko sya pero malamang, nanaig din ang takot sa kanya na laong nakakapagpa konsensya sa akin hanggang ngayon.

Gabi ni Ginoong Snatcher

Boss, nawalan ka ba ng cellphone? Kulay itim ba? Sony Ericsson T610 ba? "Oo", bulalas ng naalimpungatang kasama kong pasahero ng Ordinary Bus kagabi bound to Bicutan / Sucat / Alabang. Walang nagawa ang mama kundi magpasalamat at di sya sinaksak. Salamat din at di na-holdup yung buong BUS na sinakyan namin ni Mina kagabi pauwi.

Binabagtas namin ang kahabaan ng Edsa. Magkatabi pa sila sa upuan. Napansin ko pang tinabig pa nya ang kawawang biktima pero di man lang nag-react. Ang akala ko tuloy, magkasama sila. Pag-lagpas lang ng Edsa Ayala, napansin ko ng may sinesenyas yung katabi nyang mama sa bandang likod. Kinutuban na akong sindikato yung mama, at kasama nya yung katabi rin nya.

Pagsapit ng Edsa Mantrade, tumayo na yung mama, inaantabayanan ko na si Mina, sabay kapa sa cellphone at wallet ko. Napansin kong may hawak na cellphone ang mama na nakatagong bahagya sa jacket nya. Nagkatinginan pa kami sabay lakad papuntang estribo. Dun na bumaba ang mama, kasabay yung sinenyasan nya. Di parin ako mapakali kaya habang umaarangkada na ang bus, pilit kong ginising ang mama. "Boss, nawalan ka ba ng cellphone? Kinapa na ng naalimpungatang mama ang pants nya. Kapansin pansin na may hiwa rin ang pants nya. "Oo, wala na nga ang cellphone ko.". "Itim ba? T610 ba?" "Oo", ika ng mama. Saka nalang nakisimpatiya ang iba pang pasaherong kasama namin.

Mag-ingat sana tayo sa lahat ng oras. Maaaring buhay na natin ang mabibitin sa alanganin.

Higit sa lahat, nawa'y mawala na kundi may mabawasan ang mga krimeng gaya ng nasaksihan ko kagabi.